Een bijzondere ontmoeting

Gisteravond hadden we een hele gezellige avond en de lasagne was heerlijk.

Vanmorgen stonden wij wederom voor dag en dauw op om boompjes te planten.

Helaas werden het er maar een stuk of 6, omdat de grond zo hard was dat de schepsteeds krommer werd. Er werd besloten dat wij een paar pikhouwelen zouden kopen in Tororo. Gelukkig waren we al van plan om naar Tororo te gaan vandaag dus dat kwamgoed uit! Natuurlijk lieten wij ons niet uit het sportveld slaan en begonnen we gewoon met onkruid wieden.

Helaas was er ook nog geen water, want onze waterpomp kan pas starten metoppompen als de zonnepanelen werken.

Als het vat vol is, is er genoeg druk om de kranen te gebruiken. Hopelijk is het binnenkort financieel mogelijk om een nieuwe pomp aan te schaffen die zowel aangestuurd kan worden door de zonnepanelen als stroom vanuit het net. Dan is er altijd voldoende water.

Gelukkig kwam er toch nog een beetje druk op de waterslang en konden we alle boompjes weer water geven. Nu denken jullie natuurlijk wat een gezeur over het water geven. Maar voordat een jerrycan van 20 liter vol is en naar de plaats van bestemming is gebracht zijn onze armen minstens 12.3 cm langer. Dus kijk niet gek op als wij met ongelijke armen terugkomen. Om half 2 reden we richting Tororo met Tim, Wilma en Edith. Dit was op zich al een hele belevenis en nam ook meer tijd in beslag dan jullie zullen denken. Want over deze 35 km doe je minstens een uur. Na de lunch deden we de boodschappen en gingen we ook nog naar de markt.

Enkele van de groep hadden nog een ontmoeting met een wanhopig straatkind. Dit kind vroeg om geld maar hij kreeg eten en drinken van ons. Er is een gebed met hem uitgesproken en een zegen meegegeven. Na ook nog een knuffel zag je zijn ogen stralen.

Van deze gebeurtenis waren wij allemaal onder de indruk.

Daarna reden we al hobbelend weer naar huis.